Ongemerkt gaat de tijd toch weer snel. Voor jullie de langste en hier de korste dag is al weer geschiedenis en stormen we door naar juli, het winterseizoen. De temperatuur begint hier in Napier met vorst aan de grond steeds onaangenamer te worden, al maakt de frequent schijnende zon het minder deprimerend dan het daadwerkelijk is. Ondanks dat ik er nog niet in geslaagd ben om (betaald) werk te vinden heb ik me de afgelopen twee weken goed kunnen vermaken… En dat heeft zo zijn reden.
Na kort twee weken in Wellington rondgehangen te hebben, was het oorspronkelijke idee om de eerste stappen op het NZ’s zuid eiland te zetten. Christchurch leek mij een goede bron voor werk; grote stad, veel bedrijvigheid en de luchthaven zijn de kenmerken waar je als backpacker naar kijkt om de kans tot werk in tot werk in te schatten. Helaas blijkt het buiten het toeristenseizoen, in combinatie met de niet al te beste economie, verdomd moeilijk om vooraf een baantje te vinden. In 10 dagen tijd heb ik rond de 50 hostels en hotels aangeschreven voor simpel housekeeping werk, zonder veel response. Twee hostels hadden echter wel werk in ruil voor accommodatie. Ik kon kiezen uit schoonmaakwerk in Kaikoura (zuid eiland) of receptiewerk in Napier (noord eiland). Ik heb gekozen voor wat meer afwisseling en heb mijn vliegticket van Wellington naar Christchurch in de prullenbak gemikt (gelukkig slechts 20 euro), om op 8 juni naar Napier te vertrekken.
De dagen hier in Wellington worden korter, en waar het in Nederland zomer begint te worden, is de winter hier in NZ nabij. Hagel, regen en wind maken extra aantrekkelijk om lekker binnen te hangen bij de openhaard van het hostel en terug te blikken naar de foto's en videos van de afgelopen maanden.
Blij om weer naar de ontwikkelde beschaving te gaan, ben ik op 18 mei vetrokken vanuit Samoa om in Auckland op de 20ste aan te komen. Met het wegvallen van 19 mei is tevens mijn reminder voor de verjaardag van Chris weggevallen, nogmaals sorry daarvoor! Het vliegen met cheap-as vliegmaatschappijen zoals Polynesian Blue heeft zo zijn nadelen. Naast de inmiddels bekende addertjes (tax, creditcard/bagage/administratie surcharge, etc) is het schema niet altijd optimaal afgestemd op de beschikbaarheid van lokaal OV. Daarnaast is NZ niet erg vooruitstrevend als het gaat om OV (waarom zou je als een liter euro95 voor €0,75 in je tank gaat) en bij een aankomst rond 1 uur ’s nachts is er dan ook geen enkele vorm van OV beschikbaar. Een taxi kost (shared) rond de 30 dollar, daarbij opgeteld accommodatie voor een paar uur...
Aangekomen in Savaii met 30 Talacent in mijn portemonnee was het zaak om een geldautomaat te vinden. In tegenstelling tot New Zealand is contant geld de manier van uitgeven en zijn er maar op enkele plaatsen geldautomaten te vinden (welgeteld twee automaten op Savaii). Het eiland Savaii is groter dan Upolu maar huisvest minder inwoners. Naast een paar straten/wegen rond de haven is er slechts één weg die rond het eiland gaat. Het halen van een rijbewijs kan hier niet moeilijk zijn! Omdat de bezienswaardigheden verspreid over het eiland zijn, hebben we besloten om onszelf de luxe van een huurauto te gunnen.
