Momenteel geniet ik van de derde dag hier in Tokyo. Met een hoop slecht weer in het vooruitzicht beloofd het een oer-hollandse zondag te worden met een beperkt aantal activiteiten.
Doordat ik in 2006 met Herman al even heb gekeken in dit dorpje, was ik op voorhand bang om verveeld te raken. Gelukkig heb ik het wederom getroffen hier in K's House (Backpackers Hostel) en zijn de afgelopen twee dagen als een speer voorbij geschoten, een korte impressie:
De ochtendspits in Tokyo's busiest train station; Shinjuku
In Sega-world (Akihabara) hebben ze POD's met een 180-graden beeld waarin je je robot kan besturen. Je speelt met de spelers van de arcade-hall tegen spelers van een andere arcade. Zowel LAN als Internet dus, erg vet!
Wanneer je geen (goedkope) slaapplaats kunt vinden, of de laatste train gemist hebt is de capsule hotel een comfortable alternatief! De capsules zijn, zoals je ziet, nog behoorlijk groot en voorzien van extra's zoals TV en Radio.
De receptie is vervangen door een automaat waar je je overnachting van 3000-yen kunt betalen.
Gisteren zijn we met een grote groep van 13 personen één van de vele Okonomiyaki plaatsen binnen gevallen. Na het preparen van je eigen Okonomiyaki (geen pizza, geen pannenkoek, geen omelet maar een combinatie hiervan) was het al weer ruim na 10pm en tijd voor het vieren van de zaterdagavond hier in Tokyo.
Na het inslaan van genoeg booze zijn we naar Big Echo gegaan voor het oefenen van een traditionele japanse bezigheid; jawel Karaoke! Gepropt met teveel mensen in een te kleine kamer was het oergezellig meebrullen op de Engelse classics. Uiteraard is het bewijsmatriaal op wonderbaarlijke wijze "verdwenen", wat beter is voor de samenleving.
Wederom een mooie dag in het (voor jullie) verre Japan. Met een gemiddelde dag temperatuur van 23 graden celcius was het vandaag een uitermate goede dag voor de nodige wandel kilometers in Kanazawa.
Na anderhalve week neem ik afscheid van een zeer geslaagde werk ervaring in Ten Gallon Hat te Norikura. De Japanse gastvrijheid was duidelijk te merken gedurende het verblijf waardoor deze plaats als een tweede thuis aanvoelde. Geintresseerd in de Japanse keuken heb ik gedurende de dagen de nodige delicatessen en ander raar voer geprobeerd. Naast de grasshoppers en baby-squid kan ik sinds afgelopen week ook Bee's larve (another Nagano's specialty) toevoegen aan deze lijst! Voor de mensen die dit ook hadden willen proberen, geen nood, ik heb een extra blikje van deze jonge vliegers als souvenir aangekocht!
Gisteren werd ik keurig afgedropped op Matsumoto's station, waar mijn reis naar Kanazawa niet kon beginnen voor het bezoeken van de locale Starbucks. Na een delicious Matcha Frappucinno was het tijd voor 8 uur low-budget treinen met 5 stopovers om in totaal slechts 240 kilometer te overbruggen. Na een slopende dag van stapvoets treinen door het bergachtige Nagano was ik rond 21.30 in Kanazawa voor een volgende couchsurf experience.
Graeme (wederom een english teacher in Japan) is bijzonder gastvrij waardoor ik nu achter een MacMini aan het bloggen ben. Na het geven van twee rondjes vertrouwde hij de zaak toe en heeft hij mij zijn huissleutel gegeven, zelf had hij een andere slaapadres. Met de nodige tips en advies heb ik vandaag een van de mooiste Japanese gardens mogen aanschouwen en heb ik een prive rondleiding gehad door een traditioneel en untouched samourai woning waar de boobytraps en geheime gangen nog steeds intact waren, erg gaaf!
Over een kleine 2 uur ben ik 24 uur in Kanazawa, volgens de legende en de locals hier de stad met de mooiste dames en goed geluk. Langer dan 24 uur zal ik hier niet zijn, want rond 22.00 uur vertrek de overnight bus naar Tokyo waarmee het eindpunt al weer een beetje in zicht komt. Erg jammer, want ik vermaak me hier prima zonder te hoeven denken aan Nederland en werk...
In een klein plaatsje, ver weg van de bewoonde wereld, verdienen hier 800 tot 1000 personen hun brood met werk in het toerisme. Norikura is dus een klein dorpje met meer Guesthouses, Onsen en Hotels dan normale woningen. In de winter drukbezocht voor skiën en snowboarden, in de zomer kun je hier goed mountainbiken en hiken.
Het guesthouse waar ik op 28 april gearriveerd ben heeft de naam Ten Gallon Hat en biedt plaats aan 30 tot 40 gasten. De komende dagen is in Japan de Golden Week, wat in twee woorden te vertalen is met bizar en druk. De afgelopen dagen heb ik nog kunnen genieten van pure rust met dagelijks geen of een paar gasten, maar vanaf vandaag hebben we twee dagen full house! Dat wordt dus hard werken . En daar geniet ik van!
Werkinhoudelijk is Ten Gallon Hat het meest interessant in vergelijking met de Dutch Pancake Camping of het Yufuin Youth Hostel. In de ochtend help ik mee met het preperen en serveren van het ontbijt, koffie inschenken en de vaat. Na een stevig ontbijt is het tijd voor het verschonen van de linnen, stofzuigen en schoonmaken van de toiletten. Afhankelijk van de drukte help ik tot de lunch mee met het preparen van groente of ander simpel hak en snijwerk.
Na de lunch is het tijd voor ontspanning, en in een klein dorp hier betekent dat onsen! Van de eigenaar heb ik een 8 ritten kaart gekregen om de diverse onsen te proberen, dus elke dag rijd ik met het elektrische golfkarretje (dat 65 km/u downhill doet) naar de onsen. Afhankelijk van het tijdstip en weer lig ik graag een uurtje buiten in de hangmat genietend van de zon en het geluid van de mini watervalletjes. Aan het einde van de middag is het wederom tijd voor het voorbereiden, uitserveren en schoonmaken van het diner voor de gasten.
De familie hier is extreem aardig en doet er alles aan om het mij naar mn zin te maken. Zo hebben ze mij de vrijheid gegeven om een paar pannenkoeken voor het ontbijt te maken, hebben ze me naar de stad gebracht en als tolk opgetreden bij de kapper. Daarnaast laten ze me in Norikura rond rijden met het elektrisch karretjes, dat pas 5 kilometer op de teller had staan (inmiddels eens stuk meer). De eigenaar houdt van lekker biertjes en likeur, wat betekent dat het diner elke dag voorzien is van een versgetapt biertje. Mijn meegebrachte fles sambucca viel goed in de smaak bij de hele familie, wat de vriendschap versterkt moet hebben!
Het grote verschil met de andere plaatsen waar ik tot nu toe gewerkt heb, is dat dit guesthouse iets meer te besteden heeft. Ondanks de terugloop van de toeristen wordt hier met regelmaat culinaire uitspattingen op tafel gezet, voorzien van een goed glas bier en wordt ik toegestopt met allerlei dingen zoals de onsenkaart . Ondanks het werk voel ik me hier als een VIP!
Met de start van de maand mei begint het eind van de Japan-tour al weer in zicht te komen. Met alle happenings van de afglopen weken ben ik nog niet echt aan de opdrachten toegekomen; desondanks heb ik al wel een paar van de opdrachten kunnen voltooien. In Ten Gallon Hat, het guesthouse waar ik momenteel werk (maar als VIP behandeld wordt) heb ik tijd om de achterstand in te halen... Chris en Lianne; hierbij jullie opdracht!
De bedoeling zou zijn geweest dat ik van de brieven en pakketjes boederij TNT een vijftal foto's zou nemen. Helaas lijkt het motto van TNT (Worldwide Express Delivery and Courier Services) niet op te gaan voor Japan. Sinds mijn verblijf hier heb ik nog geen enkel teken van het oranje TNT logo kunnen spotten! Mijn advies luid dan ook om de marketing afdeling aan het werk te zetten voor wat meer naamsbekendheid in het land van de reizende zon.
Om toch deels aan de opdracht te voldoen heb ik een vijftal foto's van bekende post en pakketten bedrijven hier in Japan gemaakt. Van bekend tot onbekend:
J-Post, de Japanse variant van TNT
De Sagawa busjes kom je overal tegen!
Geen idee wat de naam van dit bedrijf is, maar ze hebben veel distributiepunten. Kennelijk een soort van selektvracht...
Westerse invloeden, enkel in de grote steden zoals Hiroshima, Osaka, Kyoto, etc...
Als ej geluk hebt kom je een verdwaalde DHL bus tegen (in twee maanden heb ik er twee gezien)
Er staan nog steeds een aantal leuke opdrachten open, hoewel het lijstje aanzienlijk korter begint te worden... Stay tuned!
In de vroege ochtend stond ik vandaag te wachten op de long distance bus naar Matsumoto, welke keurig om 08:52 arriveerde op een moeilijk te vinden bushalte aan de snelweg. De rit duurde een kleine vijf uur wat dus mooi de gelegenheid geeft om wat bij te slapen of te lezen, of beide... Na de eerste stop besloot ik de Lonely Planet er maar weer eens bij te pakken om te zien of Matsumoto, de stad waar ik een lokaal treintje naar het volgende verblijf, nog wat te bieden heeft.
Naast een kasteel en een aantal shopping malls (wat elke grote stad heeft), bestond de eten en drinken-sectie voor de verandering eens een keer niet uit Noodles of Sushi. De bergen van in het Nagano prefecture brengen wat bizarre specialiteiten met zich mee... en wie ben ik om daar nee tegen te zeggen?
Igano (wat vrij vertaald een krekelsoort is) is bij de betere supermarkt verkrijgbaar, en de tourist information geeft hier graag advies over. Na drie keer verifieren bij het personeel van de supermarkt of deze fijne beestjes out of the box gegeten konden worden werd de aankoop besloten en was het dus tijd voor de lunch!
Igano wordt geserveerd met een zoete sojasaus/dressing en sesamzaad. Tegen alle verwachtingen in smaken de beestjes niet onaardig en zelfs beter dan de sparrow (BBQ'ed vogeltje met karkas op stok) die ik twee dagen geleden had en is dit misschien wel iets voor de Nederlandse cuisine?
