VANSTEENDEREN.NET

Potverdomme, het is 31 december en met nog een paar uur te gaan tot de Japanse countdown, welke 8 uur voorloopt op Nederland, is het jaar zo goed als voorbij. Met name de laatste maand is voorbij gevlogen. Wanneer mij nu gevraagd wordt “hoe het feestje was”, is het hard nadenken geblazen naar welk feestje gerefereerd wordt. Vriendelijke staff, kennissen en vrienden zorgen voor een overvolle agenda hier in het verre Japan… ik ben blij dat ik slechts parttime werk! (Ok, dit laatste is misschien gelogen).

Tijd voor een terugblik op (zo goed als) een jaar abroad. Na wat moddergooien bij m’n oude werkgever ben ik blij wanneer ik op 19 januari 2009 mijn boardingpass in mijn handen heb. Via het vernieuwde Heatrow Airport vlieg ik naar Japan voor een stop-over van twee weken. In Japan ontmoet ik een paar vrienden, waaronder Naoya waar ik een paar dagen verblijf. Ik besluit de latten onder te binden voor de slopes van Hakuba47, waar ik mijn achillespees vernachel. Strompelend check ik in op Narita (Tokyo) om het koude Japan te verlaten voor tropisch warm Sydney.

Sydney is slechts een stop-over voor een half dagje. Na een paar uur de stad gechecked te hebben check ik wederom strompelend in voor de vlucht naar Auckland, New Zealand. De cultuur in Auckland bevalt me niet geweldig, en ook het vinden van werk gaat niet fantastisch. Ik besluit mijn backpack weer in te pakken en maak me klaar om te liften. Eerst naar Raglan en later naar New Plymouth. Ondanks dat de stad redelijk is, is werk moeilijk te vinden wat mij al gauw naar Wellington brengt.

Wellington blijkt mijn geluksstad in New Zealand. Mijn eerste baan is het werk in het Maleisische restaurant en later kan ik mijn ervaring aanvullen met tempwerker voor ondermeer de NZ Police HQ, Te Papa Museum, Just Hotel en nog een handvol met korte opdrachten. In Wellington verblijf ik drie maanden wat de nodige vrienden en feestjes heeft opgeleverd. De werkuren blijven schaars en het koude klimaat nodigt niet echt uit voor dagtrips.

Een goedkoop vliegticket naar Samoa is een fijne afwisseling voor al deze kou, en in 10 dagen check ik beide eilanden uit. De cultuur is niet erg ingesteld op toerisme, iets wat het voor mij des te aantrekkelijker maakt. De couchsurf experience levert mij de toegang tot een cultural day op één van de openbare scholen op, een erg indrukwekkende ervaring. Liften op Samoa is “easy as”. Vriendelijke locals zorgen voor een snellere service dan het openbaar vervoer met de kleurrijke bussen.

Terug in New Zealand besluit ik af te reizen naar Napier, waar ik wat receptiewerk in een hostel vind. Het is onbetaald werk, dus een extra aanvulling zou makkelijk zijn. Die aanvulling krijg ik via Allied Workforce. Waarschijnlijk mijn raarste job ever; Vuilnisman overdag en stacker van gebleekte schapenhuiden in de nacht. Napier is ook de plaats waar ik mijn Nissan Serena van een dodgy family koop. Het ABS systeem van het beestje blijkt een probleem voor de keuring, maar met een goede babbel en de hulp van een vriendelijke car-wrecker kom ik, welliswaar met wat cheaten, door de keuring.

Inmiddels is het juli en moeders is overgevlogen van het warme Nederland voor de koude winter van New Zealand. Gestart in Auckland rijden we in sneltrein vaart door het land om de hoogtepunten uit de Lonely Planet te checken. Aangekomen op het zuidereiland van New Zealand besluit ik de Abel Tasman coast track te doen. Helaas overbelast ik mijn knie wat uiteindelijke meer dan twee maanden in beslag neemt om te herstellen. Gelukkig hebben we de beschikking over een auto en kunnen we zonder veel problemen het schema voortzetten. Na veel gezien en rond de 4000 kilometer gereden te hebben zet ik moeders af op Christchurch Int. Airport.

In de aanloop naar mijn aankomst in Christchurch heb ik al werk kunnen regelen in Rucksacker hostel. Voor 2 uur schoonmaken per dag heb ik mijn onderkomen verzegeld. Wederom is het een hoop gedoe om aanvullende inkomsten te vinden. Na meer dan een maand vind ik eindelijk een baantje bij Volkmar, een vreemde Duitser die zijn inkomsten haalt uit het reserveren van campervans voor Duitsers. Mijn IT skills worden in verhouding tot het andere werk goed beloond!

Ondanks goede tijden in New Zealand vind ik het mooi geweest en tijd om door te reizen. Ik besluit mijn ticket te wijzigen en richting Melbourne te vliegen. Deze split second decision resulteert in een totaal onvoorbereide aankomst in Melbourne. Zonder plannen ben ik in elk geval flexibel! Van Melbourne vlieg ik naar Tasmania, waar ik aansluiting vind bij een stel Aziaten. Vanaf dit moment versneld het reistempo zich; van Tasmania via Melbourne naar Alice Springs per vliegtuig. Campervan Relocation via Uluru en Great Ocean Road, wederom vliegen van Melbourne naar Brisbane. Roadtrip van Brisbane naar Sydney, en nog een keertje vliegen naar Adelaide. Alle trips natuurlijk voorzien van de nodige bezienswaardigheden en winetastings. We sluiten Australia af met een 3daagse tour op Kangaroo Island en een laatste domestic vlucht van Adelaide naar Sydney.

Met een paar kleine probleempjes ben ik ingechecked voor een weekje Fiji. Voor veel mensen een tropisch paradijs, voor mij yet another island. Ondanks dat ik de voorkeur geef aan Samoa is Fiji niet slecht voor de nodige rust na de OZ-trip en de voorbereiding op Japan, waar ik reeds een cleaning job at K’s heb kunnen regelen. Voordat het zover is, is het eerst nog even zweten geblazen op Sydney Airport waar ticket en visa problemen mij een gedwongen plaats richting Hong Kong oplevert. Na veel geregel en een beetje geluk eindig ik uiteindelijk in een vliegtuig richting Narita (Tokyo).

Blij weer in Japan te zijn moet ik helaas nog vijf dagen wachten op mijn bagage, welke in al het geswitch lost in transit is geraakt. Naast schoonmaken at K’s Guesthouse spendeer ik de eerste weken een groot aantal uren aan mijn Teaching English as a Foreign Language certificering.  Ondanks de certificering liggen de banen helaas niet voor het oprapen en is het moeilijk om meer dan een paar uur per week les te kunnen geven. Desondanks is elke yen meegenomen en mag ik niet klagen.

Kyoto is ook de plaats waar ik een aantal kennissen heb. Naoya is inmiddels van Tokyo naar Kyoto verhuisd en ik ben blij om zo nu en dan uitgenodigd te worden voor een thee of diner. Ook roommate Aaron is goed gezelschap voor de nodige toeristische belevenissen en flessen wijn.  Ondanks dat ik hier nu een week of zes schoonmaker ben, voelt het alsof ik pas een weekje meedraai!

Al met al mag ik niet klagen over afgelopen jaar… na 11 maanden ben ik nog steeds aan de andere kant van deze aardkloot, kan ik vol genieten van alles wat een backpackers leven te bieden heeft, en heb ik een goed vooruitzicht voor komend jaar! (een deuntje in m’n kop luidt vrolijk; ‘en we gaan  nog niet naar huis,... !’)