VANSTEENDEREN.NET

Na 10 uur vliegen die (mede dankzij Mary Lu’s slaappillen) voorbij gevlogen zijn arriveer ik op Narita airport. Ik ben bekend in de luchthaven en na de vingerafdrukken en foto kan ik doorlopen naar de luggage belts niet veel verderop. Ik kan niet zeggen dat ik verbaasd was om te zien dat mijn backpack niet verscheen op de band. In 9 uur tijd heeft mijn bagage de bestemming Osaka, London, Hong Kong en Narita over zich heen gekregen, en misschien ligt mijn rugzak gewoon nog in Sydney. Ik kan me er niet kwaad om maken; fuck alles, ik ben in Japan. Tijd om formulieren in te vullen!

De eerste vraag van een vriendelijke Japanse medewerkster was of ik de bagagetag kon geven. De bagage label is mij uit handen genomen door immigratie op Sydney, sorry nee dus. Heeft de bagege een label? Ja, alleen bevind deze zich in de tas, de label was op de vlucht naar Nadi afgebroken en moest nog vervangen worden, oeps. Ik heb mijn best gedaan een beschrijving van de tas te geven en heb het adres van K’s House Kyoto als contact opgegeven… Een voordeel is wel dat het reizen nu een stuk gemakkelijker gaat :).

Gezien ik nu in Tokyo ben en vanavond in Kyoto moet zijn, is het tijd om plannen te maken. De shinkansen (bullit train) vanaf het vliegveld is een optie, alleen niet de goedkoopste. Het eerste wat in me opkomt is om de lokale trein naar K’s House in Asakusa (subwijk Tokyo) te pakken. Ik heb dit traject inmiddels een keer of drie gedaan wat enig uitzoekwerk dan ook totaal overbodig maakt. Het is een goed gevoel de straten hier te kennen en met een uur bevind ik me in het hostel waar ik beroep doe op de vriendelijke receptie medewerkers om mij in Kyoto te krijgen. De goedkoopste optie is de bus welke me voor 6000 yen (50 euro) in 8 uur naar Kyoto brengt. Omdat mijn Japans nog wat te wensen overlaat wordt helpt de receptie me met de boeking.

Het is een lange maar relaxte rit en aangekomen in Kyoto voelt het als thuis. Zonder een blik op een plattegrond loop ik naar het hostel waar ik onderweg wat boodschappen oppik voor het avondeten. Na 9 maanden in NZ en OZ geweest te zijn voelt Japan geweldig; voldoende stroompunten, overal airco units, warme douches, dik internet voor nop, ruime openingstijden van winkels en een stuk vriendelijker naar toeristen dan de laatste paar landen waar ik geweest ben.

Op woensdag is mijn eerste werkdag. Met inmiddels wat ervaring in hostels en hotels is het niet moeilijk om de draad op te pakken; al is de Japanse standaard voor hostels wel erg hoog (zelfde als het hotel in Wellington waar ik voor werkte). Omdat mijn bagage na 24 uur nog steeds missing is, ben ik reeds naar Uni-Qlo (de lokale V&D) gelopen voor de shirts en shorts. Een ding wat ik niet kon vinden was een paar sokken in maat 44. Het blijkt dat de Jappen geen sokken voor Europeanen verkopen en het kost me uiteindelijk twee uur om een paar sokken te vinden. Ik slaag uiteindelijk in een Nike shop waar ik 12 euro per paar sokken neerleg.

Na ruim 2,5 dag zonder info over mijn bagage wordt ik gebeld door JAL; ze hebben me bagage weten te vinden; niet in London, Hong Kong of Osaka, maar in Sydney! Mijn backpack wordt met de volgende vlucht naar Narita gestuurd waarnaar JAL nogmaals contact op neemt om de backpack te identificeren. Een belofte in Japan is wat waard zo blijkt, de volgende ochtend heb ik JAL wederom aan de lijn en ze hebben de bagage label met “Rabo Interhelp” gevonden. De rugzak zal na een inspectie door customs per overnight pakketdienst naar Kyoto worden gebracht. In tegenstelling to Qantas heb ik alle vertrouwen in JAL dat ik ik morgen herenigt word met mijn bagage.
Nog even geen foto’s vanuit Japan; het meeste heb ik het afgelopen jaar al laten zien. Wel heb ik wat Youtube materiaal van de afgelopen maand.