VANSTEENDEREN.NET

...met nog minder dan een uur totdat het vliegtuig naar Tokyo vertrekt vanuit Sydney sta ik aan de balie te onderhandelen voor mijn leven. Word ik onvrijwillig gedeporteerd naar Hong Kong of kan ik ergens nog wat regelen, de tijd tikt door!

Met wat problemen om het land uit te komen was de check-in bij Air Pacific een stuk simpeler. Nadat ik het visa-papiertje van Qantas laat zien wordt een boardingkaart afgedrukt en kan ik plaatsnemen in driekwart beladen 747. Ik kijk al uit naar de 20 uur die ik op het vliegveld van Sydney kan gaan spenderen; voorzien van movies, boek en slaappillen hoop ik mezelf te kunnen vermaken. De middag krijgt een totaal andere wending wanneer ik bij immigratie op het matje wordt geroepen.

 Zonder paspoort en reisschema zit ik inmiddels al een uur voor me uit te staren naar een medewerker die instructies het gekregen mij bij de douanepost te houden. Zelfs een toilet bezoek moet vooraf gemeld worden. Na anderhalve uur wachten begint er eindelijk wat beweging te komen. Iemand van Qantas/Airpacific maakt de opmerking: ”How would you like to go to Japan earlier?”. Dat klinkt als muziek in de oren, en kennelijk ook voor de crew aldaar die mij als groot probleem hebben gekregen van Fiji.

Er zijn twee massive problemen volgens immigratie. De eerste is dat mijn visa niet in orde is. Er is schijnbaar een visum geactiveerd op 6 oktober 2008 (voor mij nog steeds onduidelijk waarom) dat per 6 oktober 2009 tot een einde is gekomen. Omdat ik voor 6 oktober het land ben ik gekomen geeft het visa overzicht aan dat ik tot 30 december in OZ mag verblijven; alleen zodra ik het land verlaat heb ik geen visum om het land meer binnen te komen. De medewerker verteld met dat ik nooit onder deze situatie het land uit had gemogen (1e fout gemaakt door Qantas) en vevolgens in Fiji nooit ingechecked had mogen worden voor Sydney (2e fout Airpacific). Hoe dan ook, de OZ-immigration is er niet blij mee en beboet airlines met $5000 per dag wanneer ik langer dan 8 uur in OZ verblijf. Voor Qantas is het goedkoper om mij een ticket te geven.

Het probleem leek hiermee vrij simpel. In plaats van morgen naar Osaka, zou ik vandaag naar Tokyo vliegen; niet erg handig omdat ik in Kyoto wezen moet, maargoed, ik ben de slechtste niet. We besluiten mij backpack mee te nemen naar de transferdesk waarvoor de rugzak eerst nog door de security scanner moet. Met een leatherman en grote flessen shampoo, tandpasta en gel heb je een vijand aan elke beveiligbeambte op een vliegveld. Omdat ik niet van plan was om mijn leatherman kado te geven hebben ze m’n tas voorlopig geparkeerd staan. David, de Qantas/Pacific man die mij een nieuw ticket geven gaat omstreeks half vier met (drie uur na aankomst) met wat slecht nieuws. Ondanks dat mijn itinerary online, en mijn itinerary van qantas aangeeft dat ik naar Osaka reis, geeft het elektronische ticket in het systeem aan dat mijn vlucht van Sydney naar Hong Kong, Londen en Amsterdam staat. Het is moeilijk om mezelf in te houden en vriendelijk proberen te zijn.

Omdat David het ook niet meer weet wordt er een erg ‘klantvriendelijke’ supervisor bijgehaald die de opmerking maakt dat de papieren van Qantas aangeeft dat ik een vlucht naar Hong Kong en London heb, niet naar Osaka. Mocht ik naar Tokyo willen, dan kost me dat 1200 dollar. Op dat moment wordt ik lichtelijk geïrriteerd wat de situatie niet beter maakt; mijn woorden “I’m not going to Hong Kong or London, I’m going to Japan.” Wordt gereflecteerd met “Mate, You’re going home, tonight!”. Ik krijg de keuze tussen London of Hong Kong en heb 15 minuten om te beslissen. Omdat ze me niet ‘gevangen’ willen houden wordt ik in de tramsferarea losgelaten met twee voedselvouchers, maar zonder paspoort. Wie de film the Terminal heeft gezien, ziet de overeenkomsten.

Het is een simpele rekensom voor me en ik kies (dan wel onvrijwillig) voor Hong Kong. De vluchten van Hong Kon naar Japan zijn rond de 400 euro, die vast ergens terug te claimen zijn. Het is inmiddels 18.00 uur (goede 7 uur na aankomst) en ik krijg nu een “disruption manifest” en mijn paspoort in mijn handen geduwd. David gaat ervoor zorgen dat mijn tas wordt ingechecked op de vlucht naar Hong Kong.

Gezien ik alles behalve content met de situatie ben heb ik mijn strijdplan inmiddels ook klaar. Om 19.00 uur lokale tijd (0900 NL tijd) neem ik contact op met Activity International. Met minder dan drie uur tot deportatie begint de tijd te dringen en ik heb ze dat goed duidelijk gemaakt! Puntsgewijs zoals in een management summary geef ik de highlites weg, daarnaast laat ik vallen dat er een vlucht naar Tokyo vandaag vertrekt waar ik liever op zit dan naar Hong Kong. Een uur later lijkt het geregeld te zijn… Activity heeft de vlucht om geboekt naar de eerstvolgende vlucht naar Tokyo. Ik sprint naar de transferbalie om mijn boardingkaart te regelen. Vicky (kort voor Victoria) is inmiddels erg chagrijnig aan het worden en meldt me dat AI de vlucht op de 10e heeft geboekt, niet de 9e.

Met spoed bel ik weer naar NL om het gefixt te krijgen. Ondanks dat AI het ticket op de 9e kan zetten, kan er geen confirm gedaan worden omdat de vlucht zo goed als klaar is om te vetrekken. Om dit moment doe ik me uiterste best en smeek ik om een boarding pas. Vicky kan de boarding kaart geven, maar ik moet nu eerst een bewijs van een vervolg vlucht overhandigen. !@#@ Ik ren naar de internet booths, boek een vlucht van Japan naar China (geloof ik) forward de bevestiging naar David per email en ren weer terug naar Vicky. Na 250 euro uitgegeven te hebben voor een ticket is het nog niet goed; de tekst is in Nederlands en ze kunnen (ivm HTML opmaak) het niet goed lezen. Geen boarding kaart dus!

Ik krijg de telefoon van Vicky in mijn handen geduwd waar David aangeeft mij een fully refundable ticket te willen boeken; alleen een credit card is nodig. Dit soort tickets zijn een flink stuk duurder dan normaal en ik was dan ook niet verbaasd dat (na de eerdere ticket aankoop) 2000 oz-dollar teveel van het goede was voor mijn creditcard. De tijd tikt intussen door… Nog 5 minuten over, ik besluit Stefan te bellen (wetend dat hij meestal voorzien is van credit card). Gelukkig is er contact aan de andere kant van de lijn en is Stefan meewerkend aan de situatie (1000 maal thanks). Er wordt een last second decision vanuit Qantas genomen en ik hoef de credit card van Stefan niet te gebruiken.!

Met nog 45 minuten tot aan de take-off van het vliegtuig ren ik naar de gate. Ik zit in een comfy stoel in een vliegtuig naar Tokyo, wtf! Ik was opzoek naar wat meer spanning en sensatie in het reizen; dat heb ik hierbij gekregen. Een dikke adrenaline rush houdt me nog zeker een paar uur wakker en in jubelstemming. Sugiwa Nihon des!