VANSTEENDEREN.NET

Gezien ik hier in de avond arriveer en iedereen hier volgens Fijian-time leeft, heeft het geen zin om maar ook iets te ondernemen. Niet ondernemen, behalve dan het vinden van een hostel voor deze nacht. Fiji is gelukkig erg toeristisch en nog voordat ik de exit van het vliegveld bereik heb ik al een dozijn aan tours, hotels en taxi’s afgeslagen. Op het vliegveld maak ik een reservering bij Smuglers Cove die een gratis pick-up service blijken hebben. Ik slaap vandaag in een dorm met welgeteld 30 bunks! Desondanks erg verzorgd, en koud door de loeiende airco.

Vaste procedure na aankomst in elke willekeurige plaats is een bezoek aan de locale tourist info, markt en shops. Omdat het bussysteem nogal verwarrend werkt, val ik terug op mijn hitchhike skills. Vijf minuten later bevind ik me in een airco gekoelde jeep op weg naar Nadi. De bestuurder van deze jeep is de eigenaar van Mana Lagoon Backpackers op Mana Island. Hij biedt aan om de commissie tussen boekingkantoren en hem te verwerpen wanneer ik hem persoonlijk contacteer. Voorlopig sla ik het aanbod af maar noteer wel zijn nummer.

Eenmaal in de stad gedropped houd iedereen een vriendelijke gewoonte erop na om het woord Bula (welcome/hello) met grote regelmaat te noemen. Ik probeer een kaart te bemachtigen van het hoofdeiland Fiji bij de “officiële” tourist info. Helaas waren de kaarten op, maar ze waren maar al te enthousiast om alle tours voor me te boeken. Ik was niet erg onder de indruk van deze manier van handelen en besloot de rest van de stad te bekijken. Nadi town bestaat uit één lange straat met een paar zijstraten en een markt. De lokale hoogtepunten volgens Jason’s guide; de markt, een tempel en het postkantoor!

Er is dus weinig te zien in Nadi en de stad bestaat vooral uit toeristische winkeltjes waar men na een Kava-sessie je veels te dure souvenirs probeert aan te smeren. Ondanks dat ik dit soort technieken normaliter goed kan afwimpelen, zijn ze me deze keer te slim af en loop ook ik na een kava-sessie met een hanger rond mijn nek. Het zijn vooral de Indiërs die hier in Fiji hun rommel op slimme wijze weten te verpatsen voor schandalige prijzen, elke land heeft zijn cultuur zo blijkt! Niet veel later heb ik een tweede gesprek, dit maal zonder commercieel oogpunt. Cai verteld met dat de meeste shops hier, ondanks dat er locals werken, een Kiwi of OZ als eigenaar hebben, waardoor het geld niet per definitie naar de locals brengt. Het eiland heef telt twee werelden; één voor de toerist en één voor de locals.

Zoals verwacht is het prijzensysteem wat aan de rare kant hier. Voor het hostel betaalde ik de eerste nacht 28 fiji dollar, inclusief ontbijt, wat ongeveer 9 euro is. Bij het verlengen aan de balie gold de welkoms prijs niet meer en kan ik 33 dollar betalen. Wanneer ik echter online boek via hostelbookers.com betaal ik slechts 22 dollar! Bij het verlegen voor de derde nacht wil de receptie niets weten van de 22 dollar en kan ik wederom 33 dollar betalen, of via internet boeken… Je raad natuurlijk wel wat ik heb gedaan. Met een stukje voorkennis over de cultuur kun je in dit land al gauw 30 tot 40 procent besparen (mijn tip van de dag).

Voor veel mensen is Fiji een tropisch paradijs, ik zie het vooral als een toeristenfabriek en verlang terug naar de cultuur op Samoa (voor de Tsunami welteverstaan) waarbij de locals nog niet goed weten wat ze met al die toeristen moeten doen. Ik besluit om van het toeristenpad af te stappen en wat van de cultuur en politiek op te doen en stap op een bus in de richting van Suva. Deze hoofdstad heeft niet al te lang geleden een militaire overname ondergaan en geniet een negatief reisadvies voor toeristen (des te meer heeft het mijn interesse). De busreis was helaas wat minder succesvol, na twee volle uren in de bus was ik nog niet op een kwart van de reis en besloot ik dat het mission impossible was om de hoofdstad te bereiken. Na het stadje Sigatoka te hebben gechecked pak ik de bus terug naar Nadi.

Ik besluit uiteindelijk mijn vakantie wat meer ‘Bula’ te geven en bel de eigenaar van het backpackers hostel op Mana Island op. De volgende ochtend stap ik op een charterboot om in 45 minuten naar Mana Island te varen waar het echte Fiji-leven zoals bekend van de foto’s en videos te vinden is.
Na een welkoms ceremonie met hoelahoep muziek is de tijd rijp voor een introductie van dit prachtige eiland. Het eiland telt naast dit hostel nog twee resorts en een hostel. We krijgen de instructies niet op het land van de buren te komen; wel kunnen we alle stranden op het eiland gebruiken. Vanuit de Rough-guide kom ik te weten dat in het verleden bezopen backpackers voor nogal wat problemen in de resorts hebben gezorgd, sindsdien is er een groot hek dat de groepen gescheiden moet houden. Nice!

Ondanks de situatie is het eiland prachtig! Witte stranden, helder blauw water en een aangenaam klimaat; alles wat de vakantieganger wenst toch? Ik ben er inmiddels achter dat het leven op een eiland niet mijn ding is. Qua cultuur is er weinig te beleven en bestaat het leven hier vooral uit zonnen, eten en drinken tot je afgeladen vol bent, en beachparty’s in de avond. Voor de broodnodige beweging heb je de keuze uit zwemmen of een wandeling rondom het eiland, wat een welgetelde 2 uur in beslag neemt (om maar even aan te geven hoe groot dit bounty island is). Ondanks de grootte is er zelfs een airstrip aanwezig en land af en toe een mini vliegtuigje.

In plaats van een fancy resort is het hostel geïntegreerd met de locals, die er alles aan doen om de backpackers tevreden te houden. Tussen al het eten en drinken kun je deelnemen aan volleybal of (tegen nog wat extra dollars) island hoppen. Elke avond heeft een thema en vandaag staat een Fijian avond op het programma. Naast traditioneel zang en dans betekent dit vooral veel Kava, wat afkomstig is van de wortels van een plant. Na een jaar of 6 worden deze wortels opgegraven, gedroogd en tot poeder vermalen. Na het toevoegen van water levert dit een soort van thee op. Naast dat het spul goed schijnt te zijn voor het voorkomen van nare ziektes, begint na de vijfde kom je tong te tintelen…! Kava valt overigens niet onder alcohol of drugs en kan (volgens de locale shops) tot 2 kg in poederformaat vrij geëxporteerd worden. Ik vraag me af hoe ze daar in Sydney over denken :P.

Voor de ceremonie wordt iedereen geacht in een kring te zitten, en als Dutchie ben ik vandaag de chief van deze ceremonie. Kava is in elk geval goed voor het verenigen van backpackers waaruit gesprekken automatisch volgen. Ik raak in gesprek met een dame uit Portugal die inmiddels al een goede 2,5 jaar onderweg is, en met twee Jappen uit Hokaido/Osaka. In tegenstelling tot de backpackers in OZ en NZ zijn de meeste mensen hier puur op vakantie. Fiji is een populaire bestemming vanuit zowel de Asia-Pacific als de States, wat met de koers van de Fijian dollar goed te begrijpen is.

Na een eerste nacht op Mana Island wordt ik wakker met een zere rug. De kwaliteit van de bedden laat wat te wensen over. Gelukkig heb ik niets anders te doen en kan ik overdag slapen in een van de vele hangmatten op het strand totdat lunch geserveerd wordt. Na gisteren een rondje eiland met twee Duitsers gedaan te hebben, doe ik vandaag het rondje met de Portugese en de twee Jappen. Met wat meer zwemstops duurt de wandeling vier uur wat de middag zo goed als gevuld heeft.

Het krijtbord geeft weer dat vanavond een crossdressing avond op het programma staat, in de volksmond beter bekend als gay-night. Gelukkig hebben we vandaag een jarige onder ons, Manuel, waardoor de avond een iets andere invulling krijgt. De locals weten hier voor iedere gelegenheid een goed feestje te bouwen en hebben in de middag de keet opgefleurd met palmbladeren en ballonnen. Na een massive verjaardagstaart was het tijd voor een toast. Het ananassap van de middag was nu aangelengd met een paar flessen locale rum wat de sfeer moest bevorderen. Voor veel backpackers was dit een duw in de goede richting en nog voor 02.00 uur ’s nachts was de volledige voorraad bier (net die middag aangevuld) van het hostel er doorheen en werd er getoast met puur rum. Ik moet er overigens bij vermelden dat het grootste deel van de backpackers afkomstig is uit de UK, wat de hoge doorvoer verklaard. De volgende ochtend is het tijd om vaarwel te zeggen tegen Mana Island. Met een afgeladen charter varen we terug naar het ‘vaste’ land, Nadi.

Ik check in bij Horizon backpackers, wat niet zo fancy als Smugglers is, maar wel een stuk voordelig. In plaats van 22 dollar betaal ik hier 15 dollar (en sommige 10 dollar) per nacht. Smugglers en Horizon vallen onder hetzelfde bedrijf en de gasten van horizon mogen gebruik maken van de faciliteiten van Smugglers. Ik raak ik gesprek met Mary Lui die haar thuisbasis in Hawaii heeft. De eerste vraag die mij te binnenschiet is wat iemand uit Hawaii doet op Fiji? Het blijkt dat Mary Lui niet de doorsnee vakantieganger is hier. Ondanks haar leeftijd van 50+ heeft ze de afgelopen twee jaar in NZ rondgehangen en gewerkt voordat ze naar Tonga vertrok waar ze de locale bevolking heeft geholpen met lesgeven in Engels. Ze is een van de mensen die de veerbootramp op Tonga van dichtbij heeft moeten meemaken en heeft het hoofdstuk nog niet kunnen afsluiten, lees ik in haar gezichtsuitdrukking.

De laatste dag besluit ik nog even de stad in te duiken, wat op een zondag niet veel te bieden heeft. Ondanks dat er minder kerken dan op Samoa zijn, is de doorsnee Fijian aan het genieten van de sabbath, kava en bier. Terug naar het hostel waar ik Mary Lui tegen het lijf loop en onder een verfrissend biertje pakken we de conversatie van gisteren weer op. De laatste middag en avond wordt hiermee gevuld en mij vakantie in Fiji komt hiermee tot een einde. Met weer een hoop extra indrukken rijker pak ik mijn tas in en maak ik me op voor de vlucht van morgen…