[Show as slideshow]

More footage is a post from: :: Joost.JP ::

Na het oppikken van mijn NC700X heb ik me ook maar aangemeld bij het Japanse forum voor motorrijders met buitenlandse afkomst en zoals op elk motorforum worden er tal van ritten georganiseerd. Gezien de meeste buitenlanders zich in de Tokyo regio bevinden is er over het algemeen weinig actie in Kyushu maar Golden Ride 2013 was daarop een uitzondering. Een rit 4489 kilometer in 9 dagen, met de opmerking van de planner:

This time, we’ll be riding a reasonable, doable distance each day, averaging less than 500km a day except for the days we slab it out and back.

De tour start en eindigt in Tokyo wat het daarom voor mij onmogelijk maakt om de volle 9 dagen meet e doen. Gelukkig wordt Kyushu niet overgeslagen en dus heb ik besloten om drie dagen mee te doen aan deze tour… en dat heb ik geweten.

Meet up
De meet-up was in Aso, en gezien deze tour designed is voor 14 uur per dag rijden leek het me verstandig om de avond ervoor al naar de afgesproken locatie te komen. Geen overbodige luxe want de volgende ochtend werden de motoren al weer rond 05:00 uur gestart voor vertrek. Voor de eerste dag staat een route op het programma van Mt. Aso naar het meest oosten punt in Kyushu om vervolgens de Ferry naar het Shikoku eiland van Japan te pakken. Daar gaan we nog even langsbij het meest westen punt om vervolgens door te karren naar ons hotel. Omdat we wellicht moeten wachten op de ferry doen we vandaag ‘slechts’ iets van 400 kilometer op lokale wegen (max 50 km/u).

Routeplanner Justin heeft er zelf al een dag of 6 opzitten wanneer ik hem in Aso ontmoet. Met hem ontmoet ik Steve, een leraar aan de universiteit die net zoals mij een NC700X heeft, dat klikt du meteen. Steve geeft aan dat hij wel van doorrijden houd en over het algemeen niet veel foto’s maakt, precies mijn idee! Wel kwam ik er al snel achter dat doorrijden een subjectief begrip is en dat mijn idee van ‘doorrijden’ niet helemaal hetzelfde was. Onze tourguide geeft aan niet ‘opvallend’ hard te rijden, desondanks zijn we op dag 1 zelden onder de grens gekomen waarop je direct je rijbewijs verspeeld, ten ongenoegen van mij en Steve.

Dag 1
Na een ochtend racen van A naar B en naar C kwamen we uiteindelijk bij de ferry aan die ons naar Shikoku zou moeten brengen. Doordat het Golden Week is heeft elke Japanner vrij wat zich direct vertaald tot lange rijen bij elke attractie of in ons geval ferry. Tot overmaat van ramp kan de ferry slechts 8 motors per keer meenemen en met een lange rij motors te gaan moeten we 5 uur wachten voordat we de ferry op mogen. Reserveren is niet mogelijk en ook even uit de rij stappen en terugkomen is niet mogelijk. 5 UUR!!! We hebben in elk geval iets beter leren kennen en het over van alles en nog wat gehad totdat we uiteindelijk de ferry op konden voor de oversteek van 30 kilometer.

In Shikoku zijn we natuurlijk zwaar achter op schema en dit is iets wat totaal niet samen gaat met onze tourguide, die enorm begon te vloeken over van alles en nog wat tot aan het ongepaste toe. Steve en ik besloten daarop zonder omwegen door te rijden naar ons hotel zodat de tourguide ook wat kon afkoelen in de tussentijd. Bij het hotel ontmoeten we een nieuw gezicht, Tyler, die ons vanaf morgen op een 250cc fiets gaat vergezellen. Tyler is net zoals mij een ALT en werkt in Tokushima. Na gezamenlijk een biertje gedronken te hebben slapen we al vroeg omdat de volgende dag immers weer om 5:00 begint.

Dag 2
Dag twee start net zoals de vorige dag rond de klok van 5. Iedereen is redelijk fris wanneer we net na de start richting de bergen van Shikoku gaan voor het betere bochtenwerk. Onze tour guide is na een verhitte eerste dag toch weer redelijk bij zinnen en met de mooie uitzichten is deze morgen echt top, tot zover. Het tempo is wat bijgesteld en we hebben zowaar tijd om her en der een plaatje te schieten, en het aanbod daarvoor is reuze. Wat dat betreft is Shikoku echt mijn favoriet zowel qua wegen en uitzicht.

Na de middag lunch komen we erachter dat we toch weer wat achterop raken op het schema wat de attitude van onze tour guide niet ten goede komt. In plaats van de route aan te passen wordt de snelheid wederom aangepast en wordt de tour net zoals gisteren een endurance challange waar niet iedereen op zit te wachten.
Het begint al donker te worden en gelukkig kunnen Tyler, Steve en ik hem ompraten om in plaats van de laatste bergpas de snelweg te pakken. Rond 20:00 uur kwamen we bij het hotel aan, waar ik geen reservering had en het hotel 100% geboekt was (het is tenslotte Golden Week). Gelukkig lieten ze me na wat onderhandel werk toe, al was het bed een harde vloer in plaats van een zacht bed.

Dag 3
De derde dag staat voor mij in het teken van de terugreis. De harde vloer heeft me weinig goedgedaan maar toch zitten we redelijk vroeg weer in het zadel. Mijn originele plan was om via de ferry weer terug te gaan naar Kyushu, maar gezien de wachttijden heb ik voor de minder interessante maar uiterst effectieve snelle optie gekozen; de snelweg. Zoals ik eerder al meldden is Shikoku een eiland, de Japanners zijn als eilandbewoners echte genieën als het gaat om bouwen van tunnels en bruggen en dus is zijn er naast de ferry 3 bruggen waaruit je kunt kiezen om dit eiland te verlaten.

Seto Ohashi
Gezien ik die andere twee bruggen al geprobeerd had en de ‘Great Seto Bridge’ bekend staat als ‘s werelds langste two tier bridge, was de keuze natuurlijk niet moeilijk. Daarnaast is het vandaag een nationale vrije dag wat de tolwegen een stuk goedkoper maakt. Voor de brug doet de ETC 1750 yen (normaal 3500) en de overige 450 kilometer wordt nog eens 4000 yen in rekening gebracht. Helaas wel wat aan de saaie kant, maar wel weer voor het avondeten thuis wat anders nooit had gelukt.

[Show as slideshow]

Al met al drie redelijk geslaagde dagen en twee goede contacten kunnen opdoen waarmee we waarschijnlijk binnenkort een herhalingsrondje in Shikoku gaan doen. Wel ben ik erachter gekomen dat 500 kilometer per dag echt teveel is om ervan te kunnen genieten en de volgende keer lijkt me 400 kilometer meer dan genoeg. Mijn Honda NC700X heeft er na 2 maanden al weer 5000 km opstaan, een lekker begin van het tourseizoen!

Golden Ride 2013 is a post from: :: Joost.JP ::

Welcome Board

Ondanks dat de trouwpapieren al weer 9 maandjes geleden zijn ingeleverd doen we op 20 april onze receptie gedaan. In Japan is dit volkomen normaal gezien het papieren traject en de ceremonies twee volledig aparte dingen zijn. Waar we in Nederland van het ondertekenen van de akte een grote happening maken wordt er hier in Japan nauwelijks aandacht aan besteed en kan het papiertje door een van beide worden afgegeven. De ceremonies echter zijn wel uiterst belangrijk waarbij kosten noch moeite wordt gespaard om er een grote viering van te maken. Een traditionele wedding betekent eerst naar een Shrine waar het stel in traditionele kimono’s ingezegend worden, gevolgd door een receptie waarbij een verse set kleding doorheen. De receptie is strak gepland met het aansnijden van een decoratie taart en vele speeches. Na deze sessie volgt de derde set kleding en het avondprogramma.

Zelf heb ik een Japanse wedding van een collega meegemaakt en ondanks de westerse insteek van het evenement vond ik het zeer formeel en meer een toneelstuk dan een echt feest. Gelukkig heb je voor je eigen feestje de meeste touwtjes in handen en dus hebben we voor een andere insteek gekozen. Gezien ik niet gelovig ben en ook geen band heb met het Japanse shintoïsme hebben we die ceremonies van het lijstje geschrapt. Daarnaast hebben we voor de lunch geen weddinglocatie gekozen maar een klein restaurantje in het oude deel van Kyoto dicht bij Nishiki Market en het avondprogramma is echt een last minute beslissing geworden.

Om de lunch wat sfeer mee te geven hebben we collega en vriend Remy gevraagd om als ceremoniemeester alles aan elkaar te praten in het Japans en Engels. Ook had ik zelf nog even een filmpje in elkaar geknutseld om ons ontmoetingsverhaal te vertellen en (belangrijker) om even een paar minuten tijd te hebben om ook wat te kunnen happen en drinken. Hier nog even dat filmpje.

Dan nog even die touwtjes die we niet in handen hadden…. Remy wilde ook nog even een paar minuten hebben om een filmpje te laten zien, maar liet ons tot op het laatste moment niet weten wat er nou precies in zat. Gezien het filmpje over ons ging moest er natuurlijk van ons ook een aantal shots worden genomen, maar wanneer je niet weet waarvoor het dient, is dat allemaal een erg vreemde bedoeling.

De story line van het verhaal is tijdens het monteren ook verknipt geraakt maar het originele idee was dat Sanae Japan was ontvlucht en ik Nederland na een serie van criminele activiteiten en zo elkaar in Australië ontmoet hebben, een parodie op onze eigen video dus. Ondanks dat die boodschap er niet helemaal inzit vind ik het wel helemaal geweldig hoe Remy achter onze rug om alle Facebookpagina’s heeft lopen uitpluizen om zo vanuit verschillende landen footage te kunnen krijgen. Daarnaast is Remy ook nog bij al mijn scholen langs geweest om daar zonder dat ik daar erg in had met de studenten video messages op te nemen! Verrassingsfactor 10+!

Naast de 11 minuten durende compilatie hebben we ook alle video boodschappen van iedereen nog eens apart gekregen. Erg bedankt allemaal! Natuurlijk zijn er niet alleen filmpjes maar ook foto’s. Stel je een Nederlandse bruiloft voor, veel mensen die een camera bij hebben en een paar kliekjes maken. Japanners overtreffen dat! Genoeg foto’s om ons komende weken bezig te houden en natuurlijk zal ik hier ook even een albumpje online zetten.

Wedding Lunch in Kyoto is a post from: :: Joost.JP ::

Voor dat verzoek dacht ik de middag vrij te pakken om mijn nieuwe fiets op te halen. Een kennis had aangeboden om mij te komen ophalen in Mashiki om naar de shop te rijden (20km), helemaal geregeld dus. Helaas moest alles wat worden uitgesteld maar net voor sluitingstijd kon ik dan toch nog de Honda ophalen in Kita-Kumamoto. Ik moest hem nog wel even betalen en dat kan hier in Japan over het algemeen op drie manieren: creditcard, overschrijving en cash. De creditcard heeft over het algemeen een dagbesteding van 5000 euro, dus dat ging niet werken. De overschrijving van-naar dezelfde bank kostte 4 euro, en omdat ik de bank dat niet gun koos ik voor het laatste; cash. In Nederland zullen ze misschien raar opkijken als je een stapel geld op de toonbank legt, hier in Japan is het de normaalste zaak van de wereld, en ook de kassajuf was erg handig in het tellen van de stapel.

De salesmeneer was uitermate vriendelijk zoals je dat verwacht en gaf uitgebreid uitleg over alle functies, lampjes en de extra accessoires die ik mee heb besteld. Zo heb ik een verlengd windscreen, een centerstand en een topcase mee laten komen. Die laatste wordt in vermoedelijk in China gemaakt en was nog niet leverbaar, maar de overige producten komen uit de nabijgelegen fabriek en waren netjes gemonteerd. Ik heb bewust voor een topcase gekozen zodat de motor niet te breed is en nog steeds gemakkelijk langs alle auto’s kan in de file. Even wat pics:

Van de testrit werd al meteen duidelijk dat het een gemakkelijk te besturen fiets is en met de dual clutch optie te gemakkelijk als je het mij vraagt. Vandaar dat ik voor een handgeschakelde versie met abs heb gekozen. De NC700X heeft geen echte uitschieters qua eigenschappen maar is over de hele linie gemeten een goede koop voor de prijs. Wel opvallend is de actieradius op de 14 liter tank. Een ruwe calculatie na de eerste fill-up gaf me een gemiddelde van 30.8 km per liter, zonder daar moeite voor te doen. Overigens kun je in de specs 41km/l teruglezen, maar we weten allemaal dat zoiets niet haalbaar is.

So far so good, totdat je bij de verzekering uit komt. Ik dacht gemakkelijk even de verzekering te kunnen upgraden naar een all-risk variant. Mocht je een schuiver maken, en die kans is aanwezig met het achterstallig onderhoud op veel wegen hier in Japan, dan kun je zonder veel kosten je motor in elk geval weer oplappen. Helaas gaat die vlieger hier in Japan niet op. Auto’s kun je all-risk verzekeren maar motors daar hebben de verzekeringsmaatschappijen het niet zo op. De schade waarvoor je je kunt verzekeren is vergelijkbaar met de Nederlandse WA verzekering (schade van anderen, objecten en lichamelijke verwondingen).

Wel kunnen ze een diefstal verzekering aanbieden, maar die is erg prijzig en heeft strenge voorwaarden wat betreft de stalling van de motor waardoor uitkering zeker niet vanzelfsprekend is. Omdat Japan toch een redelijk veilig land is lijkt me die verzekering dan weer wel overbodig, maar ik kan me goed voorstellen dat het vanuit het oogpunt van de verzekeringsmaatschappij een goede melkkoe moet zijn.

Nu de temperatuur ook weer aangenaam begint te worden kijk ik enorm uit naar het komende motorseizoen. Naast dat ik nog even moet wachten op de topbox, moet ik ook nog een oplossing vinden voor de GPS en de ETC (Electronic Toll Collection) en daarna kan het betere tour-werk beginnen!

Finally: NC700X pick-up is a post from: :: Joost.JP ::

Spaarrekeningen

Deposito spaarrekeningen hebben zoals gebruikelijk de ‘beste’ rentes als je geen risico wilt lopen met beleggingen en in Japan kun je daar tot 0,05% rente op jaarbasis op vangen bij een 5-jarig deposito plan. Dat is natuurlijk goudgeld wanneer je al een euro per maand kwijt bent aan het automatisch overboeken van de handel. Het normale jaar tarief is overigens 0,035%. Dus als je 500 euro per maand zou sparen heb je na 1 jaar 6000 euro met 12 euro aan overboekingskosten. De rente die je daarvoor terugkrijgt is… 2,10 euro. Je kunt jezelf de kosten van de overboeking besparen door zelf naar de ATM te gaan om daar eerst je geld uit de muur te trekken om dat vervolgens in dezelfde automaat te stoppen op je spaarrekening. Daarbij moet je wel rekening houden dat de automaten in het weekend geen geld accepteren en doordeweeks dus tot een uur of 6 te gebruiken zijn.

Hoe dan wel sparen?

Terwijl in Europa en America de crisis woekerde was de Japanse yen op haar sterkste niveau sinds jaren. Als je de grafiek bekijkt zie je de Euro een flinke duik nemen op het moment dat Griekenland failliet werd verklaard. Na de tweede crisis duikt de yen zelfs onder de 100 (per euro) wat het voor Japanners een goede tijd maakt om te importeren, te reizen of… geld te sturen naar Europa. Met het idee dat er weinig rente in Japan te halen is, is het een stuk aantrekkelijker om voor een spaarrekening of een 6-maanden of jaar deposito met 2,2% in Nederland te gaan. Historisch gezien kan de koers bijna niet lager en zelfs als dat het geval zou zijn is het geen weggegooid geld. Ik kan het immers altijd nog in Nederland of Europa verbruiken.

Internationale overboekingen

In Europa is het internationaal betalingsverkeer al lekker gestroomlijnd. Je hebt je IBAN rekeningnummer en je kunt via internet bankieren gemakkelijk geld overmaken naar bijna elk willekeurig land. Mochten die landen in de gemeenschappelijk economische zone zitten dan is dit in veel gevallen nog gratis ook. Japan is ook in dit geval weer afwijkend. Het grootste verschil is dat we hier in Japan niet met IBAN nummer werken maar met een set van gegevens. 1. Naam van bank, 2. Naam van de vestiging van de bank, 3. Rekeningnummer bij deze vestiging. Denk bijvoorbeeld aan Rekening nummer 12345 bij de vestiging Drechtsteden van de Rabobank. Een bijkomend probleem is dat Japanse banken in Japanse karakters geschreven zijn en dat deze nogal tekens vaak op meerdere manieren gelezen kan worden. Kortom een nationale overboeking is in Japan al een uitdaging. Ga je over de grens dan is er bijna geen bank die dit volledig geautomatiseerd aankan en dus moet je naar het loket van de bank. Ondanks hardwerkende japanners kun je op de meeste vestigingen op maandag t/m vrijdag van 10.00 tot 15.00 terecht voor betalingen per formulier.

Na het invullen van een enorm formulier met de gebruikelijke IBAN rekening nummer en BIC/SWIFT code wordt er ook gevraagd om alle adres gegevens in te vullen (die reeds bekend moeten zijn bij de banken). Daarna wordt de rate vastgesteld en dit direct van je rekening gehaald en wordt de order in behandeling genomen, om het een week later in Nederland bij te schrijven.

Van A naar B en B naar A

Zes maanden nadat ik het geld in Nederland op de bank heb gezet bedenk ik me dat ik dat geld best goed gebruiken kan voor een nieuwe motor (daarover in een volgende post meer). Inmiddels is de yen ook een stuk zwakker en kan ik rekenen op 20% winst (vertaald naar een flinke korting voor mijn nieuwe motor) als ik mijn geld weer terugboek naar Japan. Betalingen van de Japan Post Bank naar de Rabobank mogen dan, ondanks het papierwerk, vloeiend gaan, at betekent niet dat het vanuit Nederland ook zo weer naar Japan gestuurd kan worden.

Om zeker te weten dat de overboeking soepel verloopt ben ik naar de bank gelopen (gelukkig 200 meter van mijn werkplaats) om alle gegevens nog even door te lopen. De bank waar ik bij zit is de Japanse variant van de Postbank en net zoals in Nederland lopen sommige dingen daardoor net even anders. Zo moet ik als vestiging Tokyo opgeven en wordt er gewerkt met een tussenbank. Ondanks dat de baliemedewerker geen ervaringen heeft met inkomende boekingen verzekerde ze me dat het geen probleem moest opleveren. Helaas kreeg ik een paar dagen in het proces een telefoontje dat de betaling gestrand was.

Gelukkig heb ik nog een tweede rekening bij de lokale Higo bank en dat werd dus poging twee om het geld over te maken. Helaas is deze bank niet in de buurt en heb ik met veel ‘sumimasen’ toestemming gekregen om dit te regelen tijdens mijn lunchpauze. De medewerkers van Higo hadden duidelijk geen clue waar het overging want na 40 minuten kwam de baliemedewerker terug met 1 BIC/SWIFT code en voorderest alles in Japanse tekens (zoals de belangrijke twee; banknaam en vestigingsnaam). De naam van de bank in is als je het in Japans leest “Higo Ginkou”, maar naar aandringen werd er toch nog een ander papiertje tevoorschijn gehaald waarop stond dat voor internationale betalingen “The Higo Bank, LTD.” moest worden gebruikt. Ook de branch naam kon op twee manieren worden interpreteert; “Hamamachi” of “Hamamati”. Het lijkt erop dat ik de goede gekozen heb.

Tot slot het laatste hekel puntje van de overboeking is dat voordat het geld op de rekening bijgeschreven kan worden een medewerker van de bank contact moet opnemen om de reden van de overboeking te verifiëren. Waarschijnlijk willen ze zeker weten dat het geld niet wordt besteed aan terroristische doeleinden; al lijkt me dat hetzelfde als vragen of je drugs bij je hebt op het vliegveld. De banken zijn naar mijn mening nog ver achter en hebben nog een lange weg te gaan naar de 21^e eeuw waar we al 13 jaar in zitten.

Japanese Banks is a post from: :: Joost.JP ::

Op zaterdag besluit ik daarom maar eens werk te maken van de Honda NC700X. Ik heb deze motor al een tijdje op het oog en qua specificaties past hij geweldig, maar rijdt ie ook goed? De NC700X is er in drie uitvoering; standaard, met abs of met dual-clutch (DC) en abs. De DC versie is een semi-automatische fiets waarbij geen clutch-hendel aan zit. Wel heb je twee knoppen voor het zelf schakelen en beschik je over een de mogelijkheid om met je voet te schakelen (allemaal zonder clutch). Wanneer je gebruikt maakt van deze manual override, wordt de optimale versnelling na korte tijd weer teruggezet. Erg handig dus voor mensen die een automaat gewend zijn en een vervoersmiddel willen hebben die ze wel voor de deur kunnen parkeren.

De lokale Honda dealer beschikt alleen over een DC versie en dus verruim ik mijn ervaringsveld vandaag. Testrijden in Japan gaat anders dan ik van te voren had verwacht. In plaats dat je de sleutels meekrijgt en deze een paar uur later weer moet inleveren, wordt je goed geïnstrueerd welk parcours je mag rijden. Het is nog net geen test-circuit, maar ze hebben er wel voor gezorgd dat de maximale toegestane snelheid 50 km/u is. Gezien dat natuurlijk geen testen is heb ik van stoplicht tot stoplicht toch even moeten kijken in hoeverre de acceleratie in orde is.

De NC staat voor New Concept en doelt op woon werk verkeer of mensen die van een scooter naar een motor willen overstappen. In theorie kan deze fiets 41 kilometer per liter doen, ik ben blij wanneer dit in praktijk 33~38 km is. De motor is afkomstig van een Honda Fit (auto) en is in twee gezaagd waardoor er ongeveer 667cc overblijft, wat ook weer voordeliger is met belasting en veerboten, etc. Met 50pk is het geen hele snelle fiets maar tot aan de geteste 120 km/u mag ik niet klagen. Verder is de tank verplaatst naar achteren en is er opbergruimte voor je helm (handig!). Om kosten te besparen (of gewoon nieuwigheid) is het meeste bodywerk van kunststof. Niet alleen de NC700X heeft dat, ook andere nieuwe modellen doen hier aan mee.

Naar een paar testrondjes lever ik de motor weer af, het is geen scheurmonster, kunststof bodywerk voelt wat cheap maar hij zit enorm lekker en rijd heel soepel! De dual-clutch is even wennen maar maakt het rijden enorm smooth. Als je het mij vraagt is deze versie te smooth en te gemakkelijk; goed voor woon-werk maar niet erg interessant meer voor touring! Voor mij dus waarschijnlijk de versie zonder DC. Natuurlijk zijn er diverse opties bij te bestellen en wat ik jammer vind is dat de center stand niet standaard is. Daarnaast overweeg ik er een groter windscherm voor en een topbox achter op te plaatsen. Alles bij elkaar doet dat de prijs natuurlijk wel weer even net wat duurder maken dus nu is het zaak om te kijken of we nog een goedkope aanbieder kunnen vinden. De fabriek staat 16 kilometer van mijn appartement dus potentie is er zeg ik!

Dit laatste maakt meteen de koppeling naar de oesters-sessie ik zondag heb gehad. Met de motorgroep zijn we met 7 man naar Fukuoka gereden met maar 1 doel; oesters. Japanners zijn echt gefixeerd op voedsel en als iets een goede recentie heeft merk je dat aan de wachtrij… met 17 groepen voor ons hebben we ruim een uur moeten wachten totdat we onze doe-het-zelf lunch konden bereiden. Het was allemaal weer lekker, maar om er twee keer twee uur voor in de auto en een uur voor te wachten is wellicht net even teveel voor mij. Wel was het een perfecte gelegenheid om informatie in te winnen over de betere fietswinkels, met als resultaat dat er nu een competitie is wie de goedkoopste NC700X kan vinden .

NC700X test drive and oysters is a post from: :: Joost.JP ::

Delft

De eerste week is weer gedaan en na een paar korte avonden zijn is ook het slaaptekort van de geslaagde maar errug drukke vakantie weer ingehaald. Wat was een strak schema zeg, maar wel veel gedaan, gezien en mensen gesproken. Vooral dat laatste keek ik erg naar uit.

Akihabara, Tokyo

Voor Sanae was het de eerste keer om naar Europa en dus Nederland te komen en die reis begon op zaterdag 29 januari met de eerste leg naar Tokyo, waar we een hotelovernachting hadden om de volgende dag uitgerust en op tijd naar Munchen te vliegen. Later in de week vind ik uit dat ik hier in Akihabara mijn creditcard heb verloren of achtergelaten. Gelukkig is het in Japan en is de kaart zonder verbruik afgegeven bij de plaatselijke politie.

Op Narita checken we in met de zelf-check omdat de website van ANA ons niet vooraf online kon inchecken en we komen erachter dat we geen plaatsen naast elkaar konden krijgen voor deze 12 uur durende vlucht. Ook de groundstaff is tegen alle verwachtingen in niet echt behulpzaam en erg kortaf, wellicht vanwege het drukke weekend? Pas wanneer Sanae een supervisor spreekt lijkt er iets geregeld te worden. Zo zien we dat graag!

Munich Airport

De tweede is naar Munich waar Sanae wel en ik als EU-burger geen stempel in onze paspoorten krijgen. Omdat onze vlucht uit Japan lekker vlot was hebben we wat tijd en besluiten we naar buiten te lopen voor een frissen neus. Totaal onverwacht treffen we een kerstmarkt compleet met schaatsbaan aan wat een erg leuke afwisseling is. Eindelijk in Amsterdam aangekomen krijgen we een warm onthaal van Frans, Rita, Dennis, Nicole en Zoë. Als ik net na middernacht naar bed ga heb ik er een dag van 28 uur opzitten en ben ik echt gesloopt.

De volgende dag zijn we al weer vroeg op en na een driedubbelkaas-ontbijt (en oh wat heb ik echte kaas gemist), zijn naar toeristisch Delft (in 2 uur) en vervolgens modern Rotterdam (in 3 uur) gereden om te licht te shoppen om al weer snel naar Nieuwegein te rijden voor oud & nieuw. Na een late avond of vroege ochtend staan we wat later op en is het tijd voor familie-bezoek en Amsterdam (in 7 uur) voor de bekende trekpleisters; grachten, gevels, red-light district en de overvolle coffeeshops op elke hoek van de straat met bijbehorende walm. Ja echt een reëel beeld van Nederland toch? Na een leuke lichttour per boot verlaten we Amsterdam al weer relatief vroeg.

Kinderdijk

Dan is het op 2 januari tijd voor bon bons en bier in België, maar eerst een stop in Kinderdijk (30 minuten) om vervolgens door te karren naar Brugge waar we onze hotel overnachting hebben. Brugge is op de UNESCO lijst gezet en is ondanks dat erg goed te bereiken per auto. Dicht bij ons hotel kunnen we de auto kwijt voor 8 euro per 24 uur wat een aangename verrassing is. Omdat het bijna sluitingstijd is gaan we nog snel even naar Chocolate Story, het chocolade museum om na afloop een paar biertjes te proberen in een café op het plein. Ondanks het grote aanbod aan restaurants hebben we slechte keuze gemaakt voor ons avondeten; mijn Brugse Waterzooi is aardig maar Sanae’s visje is niet gaar. Daarnaast is de bediening niet vooruit te branden en duurt alles veeels te lang.

Gelukkig is het hotel (Jan Brito) wel helemaal top. Het hotel bevindt zich niet ver van het centrale marktplein en is helemaal in stijl met de stad; karakteristiek van buiten en goede atmosfeer binnen. De volgende ochtend heb ik me weer tegoed gedaan aan de verschillende kaasjes en broodjes bij het inbegrepen buffet. Na nog twee uurtjes de laatste souvenirs (bonbons) ingeslagen te hebben is het tijd voor het volgende onderdeel van het programma; Antwerpen (in 3 uur).

Luikse Waffle

Op 3 januari is net de Nieuwjaars sale losgebarsten en ondanks Sanae dat prachtig vind heb ik een enorme hekel aan de massa mensen en drukte in de winkels. Ik ben daarom erg blij wanneer ik Sanae zover heb kunnen krijgen voor het proberen van een Luikse wafels in een van de vele cafeetjes. Na nog even een klein rondje in de oude stad gedaan te hebben is het alweer bijna donker en tijd om naar Nederland te rijden.

Op 4 januari hebben we een rustige morgen waarin ik nog even wat thuisbeheer om vervolgens na een brunch richting Utrecht te vertrekken. We stoppen eerst even bij Goedhart voor een schubert S3Pro en Nederlands grootste supermarkt; de Makro waar Sanae erg onder de indruk is van de verpakkingsmaten en aanbod. Het duurt dan ook even voordat we alle paden hebben afgelopen. Door naar Utrecht (in 6 uur) waar ik alle schoenshops afloop voor Merrells in maat 44, die zijn namelijk in Japan niet te krijgen. Wat blijkt, ook in Nederland zijn ze nergens te krijgen, wel maat 45 en 46…! Later die avond ontmoeten we Hidde, een kennis van Sanae waarmee we in een Belgisch biercafe nog een gezellig diner hebben om net voor middernacht weer in Bergschenhoek te zijn.

Party Cake

Natuurlijk bewaren we het beste voor het laatst; de Nieuwjaarsborrel! Ik ben echt ontzettend blij met iedereen die nog even is langs gekomen ondanks dat ik jullie maar kort heb kunnen spreken. Ondanks dat we via social media redelijk bij kunnen blijven hier in Japan, haalt het ’t niet bij het echte werk natuurlijk.
Bedankt ook voor alle cadeau’s (niet nodig, wel leuk!) en op de gietijzeren poffertjespan zijn alle cadeautjes in goede staat in Japan aangekomen!

Met goed gevulde koffers kijken we terug op een geslaagde week en verlaten we Nederland!
Iedereen nogmaals bedankt en hopelijk zien we jullie hier nog eens in Japan!

.

Hello, Goodbye Holland is a post from: :: Joost.JP ::

Gezien ik dit jaar pas laat met Sanae naar Nederland kan komen, heb ik thuis weinig beters te doen en dus ben ik deze week tot en met donderdag op school te vinden. De eerste kerstdag heb ik me nog kunnen vermaken met het voorbereiden van wat worksheets voor de basisschool, het opruimen van mijn bureau en het kijken van de laatste NOS uitzendingen. De tweede kerstdag werd het wel een stuk lastiger om m’n dag te vullen. Gelukkig deel ik een tweede bureau met de Fransoos die het niet zo geordend is, en dus was er daar ook nog wat tijd te besten. Morgen wordt wel een uitdaging!

Nenmatsu-souji
Met het einde van het jaar staat sowieso in het teken van de nenmatsu-souji, de eindejaars schoonmaak. Dit jaar is ook het wagen- of meer het wielerpark aan de beurt. Mijn 250cc Honda Spada uit ’89 heb ik anderhalf jaar geleden als eerste motor aangeschaft met een kleine 14000 op de teller. Anderhalf jaar later staat er 31500 op, een goede 17000 kilometer dus (en dat met bijna enkel 50 km/u wegen). Ondanks de beperkte inhoud van de motor was het toch een snel beestje door de V-Twin die erin zit, en heb ik nooit echt last gehad van het achterop raken in de groep.

Waar ik wel last van genoten heb zijn tal van andere problemen die bij een oude fiets horen. In anderhalf jaar tijd heb ik tot twee keer toe de bougies vervangen, is de voorvork gereviseerd, setje bandjes, remschijven, koplamp unit, en zijn de ketting en tandwielen vervangen. Ondanks dat de fiets motorisch weer helemaal fit is, loop ik toch tegen wat beperkingen aan. Zo is de motor aardig voor 200 kilometer, maar alles meer dan dat begint door het flinterdunne zadel erg pijnlijk te worden. Daarnaast is het een naked bike wat dus betekent dat het lekker rijden in de zomer is, maar erg koud in de winter! Naar mate het kouder wordt lijkt ook de carburateur er minder zin in te hebben en dat is minpuntje 3. Het grootste probleem echter is dat de motor eigenlijk gewoon te klein is, of ik te lang ben. Wellicht dat Honda deze motor alleen voor de landelijke verkoop bedoeld had, en waren Japanners een stuk kleiner in 1989.

Sold!
Vandaag op tweede kerstdag heeft mijn Honda Spade een nieuw baasje gekregen en voor mij is het tijd om opzoek te gaan naar iets nieuws. Ik heb er toch wel een beetje een verdeeld gevoeld bij; ik ben er immers door weer en wind op allerlei plaatsen (waaronder Kyoto) mee gekomen. Toch wordt het tijd voor een grotere fiets. Op de shortlist heb ik momenteel twee modellen; een BMW R1150GS of de Honda NC700X. De BMW heeft een shaftdrive (geen ketting) wat een hoop tijd bespaard in het schoonmaken van de velgen na het insmeren van de ketting. Ook heeft de BMW een goede zithoogte en wordt deze veelal geleverd met koffers. Minpuntje dat de prijs in Japan minder vriendelijk is. De Honda heeft helaas een ketting, is qua performance niet bijzonder maar doet tot 40km/liter(!), wat het erg interessant maakt voor woon-werk verkeer. Daarnaast zal onderhoud een stuk voordeliger zijn dan voor de BMW gezien de fabriek bijna naast de deur is. Genoeg om over te twijfelen dus. Gelukkig is start het motorseizoen niet eerder dan maart en heb ik dus nog even de tijd.

Sold! is a post from: :: Joost.JP ::

Workshop Mandarin

Sinterklaas-kerst-oud-en-nieuw-avond
Daarnaast breekt net na de SDC de feestvakantiemaand aan! Een klein voorproefje daarvan heb ik afgelopen zaterdag al gehad. Medelander Edwin had voor de gelegenheid sinterklaas, kerst en oud&nieuw gecombineerd door een kalkoen, erwtensoep, boerenkool, oliebollen en pepernoten door de avond heen te serveren. De combinatie klinkt wellicht niet verleidelijk, maar als Nederlander snak je zo nu en dan naar wat Nederlands eten. De avond zelf was ook prima in orde, naast een paar cadeaus van de Sint hebben we het cadeau-dobbelspel gedaan waar ik zelf als grote winnaar (van een hoop nutteloze cadeaus) uit kwam. Rond 04.00 waren we weer in thuis, kortom goede avond.

24 Days…
Het zit er nu echt bijna aan te komen, de wintervakantie! Omdat Sanae slechts een weekje vrij kon regelen (en dat is zelfs uitzonderlijk en onmogelijk voor vele andere Japanners), tellen we de dagen tot ons vertrek af. Het parcours ziet er als volgt uit; Kumamoto, Tokyo/Narita, Munchen, Amsterdam. Niet de meest relaxte route maar wel voor een goede prijs gezien de vakantieperiode. Omdat Sanae nog nooit in Tokyo is geweest doen we daar nog even een nachtje voordat we op 30 december in Nederland aankomen.

Het vliegtuig vertrekt al weer op 6 januari wat ons dus een kleine 7 dagen in Nederland geeft. Dat wordt dus plannen per minuut om het meeste eruit te halen. Naast Nederland wil ik ook nog even over de grens kijken, al is het maar omdat de chocolade uit België beter bekend staat dan Holland. Natuurlijk willen we ook met zoveel mogelijk kennissen en vrienden spreken, wat een hele uitdaging lijkt te worden! Vandaar dat we, erg egoïstisch, gekozen hebben om alles op één middag te doen. Het hele land door rijden om iedereen te ontmoeten gaat helaas echt niet passen in de planning.

Nieuwjaarsborrel!
Dit jaar geen kerstgroet met de post, wel een uitnodiging voor onze Nieuwjaars borrel! Op zaterdag 5 januari hebben we een klein cafeetje om de hoek geregeld om iedereen (die dat wil) te kunnen ontvangen! En om de hoek betekent voor ons echt om de hoek, in Bergschenhoek. Mijn welgemeende excuses voor de mensen die uit de andere kant van het land moeten komen! De Salon ligt aan het plaatselijke zwembad (De Windas) wat dus goed te combineren is met jullie goede voornemens van 2013. De borrel is van 14.00 tot 17.00 en voor de mensen die aan het einde van de week nog geen uitnodiging hebben gehad (is PostNL al klaar met reorganiseren?), moeten mij zeker even een mailtje sturen! Hopelijk kunnen wij (Sanae en Joost) jullie op de 5e weer eens zien!

Fushimi Inari, Kyoto

24 Days and counting! is a post from: :: Joost.JP ::

Wel is de bus anders dan anders. In plaats van de super cheape tourbus (60 euro enkele reis) betalen we nu 70 euro voor de bus van een andere operator. Door een nationale vrije dag hebben we een driedaags weekend en zijn er bijna geen tickets meer te krijgen voor de normale tourbussen. De operator waarmee we dit weekend op pad zijn gegaan is eigenlijk niet meer dan een no nonsens lijndienst van Kumamoto naar Kyoto; de stops die gemaakt worden zijn niet langer dan 3 minuten en het wisselen van de bestuurder gaat ook lekker vlot. Ons voordeel; in plaats van 13,5 uur doen we er nu iets meer dan 10 uur over! Nog steeds een lange zit, maar wel weer net even beter.

Wedding Reception
Nadat we afgelopen keer de mogelijkheden hebben gezien, zijn we dit maal gerichter te werk gegaan. De vier locaties die we wilden bezoeken hebben we allen op de eerste dag kunnen afwerken; daarnaast hebben we nog twee extra locaties aangedaan op de zondag. De eerste locatie, een hotel, viel al snel af nadat we het tapijt van de receptiezaal hadden gezien; kennelijk heeft het hotel door de jaren heen redelijk wat feestjes gehad en de geschiedenis daarvan zie je hier terug in het tapijt, kortom een afvaller.

Sakontaro
De tweede locatie is aan de buitenkant niet de mooiste maar heeft wel weer een goede atmosfeer en ook het eten lijkt beter geregeld te zijn dan wat we gewend zijn. Daarnaast lijkt is de ruimte eigenlijk precies groot genoeg en kunnen we gebruik maken van een beamer en microfoon. Na nog een aantal andere locaties te hebben bezocht komen we erachter dat, ondanks dat het niet de perfecte plaats is, deze locatie toch het dichtste aanzit tegen onze eisen qua atmosfeer, ruimte, menu en budget.

Sinterklaas
De rest van het weekend gebruiken we voor… shopping! Terwijl de rest van Japan in Kyoto is om de autumn leafs te bekijken, proberen wij onze Sinterklaas inkopen te doen. Dit jaar vieren we samen met de andere Nederlander in Kumamoto Sinterklaas en dus moeten we de sint even helpen de aankopen. Door alle drukte van het driedaagse weekend besteden we erg veel tijd aan het ‘in de rij staan’ om af te rekenen. Koploper was Uniqlo waarbij de queue tot aan de ingang van de winkel kwam, ondanks de 5 kassa’s. Ik verbaas me er altijd weer over hoe dood normaal mensen het vinden om te queuen voor winkels en restaurants. Een lange rij wordt geassocieerd met kwaliteit!

Foto’s
De laatste dag hadden we gelukkig meer tijd en na een langzame start en een veels te groot ontbijt besluiten we een korte wandeling te doen rondom Kiyomizudera. Deze temple staat op de wereld erfgoed lijst en is een van de topattracties van Kyoto. De klein straatjes rondom de tempel maken de doorstroming er niet beter op. We besluiten een shortcut te nemen en komen uit bij een kimono-fotostudio en besluiten geheel ongepland een fotosessie te doen. Ik mag Sanae’s fotos niet online zetten, maar die van mijzelf zijn opzich niet onaardig als ik dat zo mag zeggen! De volgende keer wel even gel meenemen.

Alles bij elkaar weer een productief weekend! Terwijl ik dit stuk schrijf hebben we naast de locatie ook de datum van de receptie besloten; zaterdag 20 april 2013! … als je in de buurt bent …

Wedding Orientation Part 2 is a post from: :: Joost.JP ::